• organizacja pracy w medycznym laboratorium diagnostycznym/pracowni toksykologicznej wykonujących badania toksykologiczne,
• wskazania kliniczne do wykonania badań toksykologicznych (zlecenia badania, tryb badania),
• procedury metodologiczne (podział stosowanych metod: przesiewowe i potwierdzające, zalety i ograniczenia),
• struktura i przebieg ostrego zatrucia (toksydromy, badanie przedmiotowe i podmiotowe),
• współpraca z oddziałami toksykologicznymi (znaczenie laboratoryjnej porady diagnostycznej),
• rola diagnostyki laboratoryjnej w procesie leczenia (raportowanie wyników badań, zgłaszanie wartości krytycznych, ustandaryzowany język wymiany danych – LOINC CODE),
• dobór badań toksykologicznych, materiału i metod analitycznych w zależności od przebiegu zatrucia – analiza 3 przykładowych toksydromów z wybranych przypadków

• hepatotoksyczność paracetamolu (oznaczenie paracetamolu 3298-7, potwierdzenie zatrucia, ocena uszkodzenia wątroby: aminotransferaza alaninowa 1742-6 i asparaginianowa 1920-8, wskaźnik INR 6301-6, gazometria krwi tętniczej 24336-0, stężenie mleczanów 2524-7),
• nefrotoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych (oznaczenie gentamycyny 47109-4, potwierdzenie zatrucia, ocena uszkodzenia nerek: kreatynina 2160-0 i mocznik 3094-0, badanie ogólne moczu 24357-6, poziom elektrolitów: potas 2823-3 i sód 2951-2),
• kardiotoksyczność leków przeciwdepresyjnych (oznaczenie amitryptyliny 3333-2, potwierdzenie zatrucia, ocena uszkodzenia mięśnia sercowego: poziom elektrolitów: potas 2823-3, magnez 2601-3, wapń 17861-6, gazometria krwi tętniczej 24336-0, troponina T 67151-1 i I 10839-9),
• standard stosowania LOINC w zakresie wybranych parametrów toksykologicznych i biochemicznych, znaczenie kodów dla przesyłania wyników,
• współpraca ze zleceniodawcą badania m.in. lekarz, personel medyczny (znaczenie laboratoryjnej porady diagnostycznej),
• ocena wybranych uszkodzeń narządowych w zależności od czasu jaki minął od ekspozycji, różnicowanie przyczyn zaburzeń – analiza 3 przykładowych sprawozdań z wybranych przypadków.

• zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej (kwasica metaboliczna z wysoką luką anionową – mechanizm i przykłady; kwasica metaboliczna z prawidłową luką anionową – mechanizm i przykłady, zasadowica i kwasica oddechowa – mechanizm i przykłady, zaburzenia mieszane – mechanizm i przykłady),
• znaczenie kodów LOINC w zakresie parametrów równowagi kwasowo-zasadowej: gazometria krwi tętniczej (LOINC 24336-0 w tym pH 2744-1, pCO₂ 2019-8, pO₂ 2703-7, HCO₃^- 1960-4, BE 1925-7) i innych badań biochemicznych: stężenie mleczanów 2524-7, poziom elektrolitów: potas 2823-3 i sód 2951-2, chlorki 2075-0, glukoza 2345-7),
• zaburzenia wodno-elektrolitowe (zaburzenia sodu, potasu, wapnia, magnezu i/lub równowagi wodnej – mechanizm i przykłady),
• standard stosowania LOINC (poziom sodu 2951-2 i potasu 2823-3, chlorki 2075-0, wapń 17861-6, magnez 2601-3, glukoza 2345-7, kreatynina 2160-0, mocznik 3094-0, osmolalność 2692-2, gazometria tętnicza 24336-0, stężenie mleczanów 2524-7),
• współpraca ze zleceniodawcą badania m.in. lekarz, personel medyczny (znaczenie laboratoryjnej porady diagnostycznej)
• ocena wybranych zaburzeń w zależności od czasu jaki minął od ekspozycji, różnicowanie przyczyn zaburzeń – analiza 3 przykładowych sprawozdań z wybranych przypadków.

• mechanizmy toksycznego działania: gazy (tlenek węgla, siarkowodór, fosforowodór) rozpuszczalniki (etanol i alkohole niespożywcze: metanol, izopropanol i glikol etylenowy) oraz węglowodory aromatyczne (benzen, benzo[a]piren, toluen); toksyny naturalne (grzyby: muchomor sromotnikowy; rośliny: tojad, pokrzyk wilcza jagoda),
• obraz kliniczny wybranych zatruć,
• diagnostyka laboratoryjna i algorytmy postępowania,
• standard stosowania LOINC w zakresie wybranych parametrów toksykologicznych (m.in. karboksyhemoglobina 20563-3, etanol 5643-2, metanol 5693-7, glikol etylenowy 5546-7, izopropanol 5669-7, benzen 11497-5, toluen 9638-8 i ich metabolity, α i γ-amanityna 74104-1),
• współpraca ze zleceniodawcą badania m.in. lekarz, personel medyczny (znaczenie laboratoryjnej porady diagnostycznej)
• omówienie studium przypadku i sprawozdania z wybranych przykładów.

• epidemiologia zatruć w populacji pediatrycznej,
• najczęściej stosowane leki i substancje psychoaktywne (salicylany i dekstrometorfan, amfetamina oraz jej pochodne, kannabinoidy, opiaty),
• aspekty społeczne i diagnostyczne omawianych zatruć,
• obraz kliniczny wybranych zatruć,
• diagnostyka laboratoryjna i algorytmy postępowania,
• standard stosowania LOINC w zakresie wybranych parametrów toksykologicznych (m.in. salicylany 4024-6, dekstrometorfan 21240-7, amfetamina 19346-6, kannabinoidy 3427-2, opiaty 3879-4), znaczenie kodów dla przesyłania wyników m.in. do IKP (Internetowe Konto Pacjenta),
• współpraca ze zleceniodawcą badania m.in. lekarz, personel medyczny, rodzice/opiekunowie (znaczenie laboratoryjnej porady diagnostycznej),
• omówienie studium przypadku i sprawozdania z wybranych przykładów.

• aktualne zagrożenia wynikające z zanieczyszczeń chemicznych w żywności i przedmiotach codziennego użytku,
• wybrane przyczyny zatruć wraz z ekspozycją zawodową (m.in. metale ciężkie), zadania toksykologii przemysłowej i środowiskowej i ocena ryzyka zdrowotnego dla zdrowia publicznego,
• mechanizmy toksycznego działania (metale ciężkie – ołów, azotany, bisfenol A),
• obraz kliniczny wybranych zatruć,
• diagnostyka laboratoryjna i algorytmy postępowania,
• standard stosowania LOINC w zakresie wybranych parametrów toksykologicznych m.in. ołów 77307-7, methemoglobina 2614-6, bisfenol A (LOINC 59288-1), znaczenie kodów dla przesyłania wyników m.in. do IKP (Internetowe Konto Pacjenta),
• współpraca ze zleceniodawcą badania m.in. lekarz, personel medyczny, pacjent (znaczenie laboratoryjnej porady diagnostycznej)
• omówienie studium przypadku i sprawozdania z wybranych przykładów.

Do celów szczegółowych szkolenia w zakresie wiedzy należą:

• zdobycie wiedzy na temat funkcjonowania medycznych laboratoriów diagnostycznych/pracowni toksykologicznych wykonujących badania toksykologiczne oraz ich roli w diagnostyce zatruć (procedura zlecania badania, nadawanie trybu badania, dostępne metody analityczne);
• poznanie zasad formułowania sprawozdania (komentarz do badania i obowiązek przekazywania wartości krytycznych) i znaczenia laboratoryjnej porady diagnostycznej;
• zdobycie wiedzy na temat zespołów objawowych tzw. toksydromów (opis struktury zatrucia, podstawy badania przedmiotowego i podmiotowego);
• charakterystyka wybranych mechanizmów działania ksenobiotyków oraz ich wpływ na poszczególne narządy i układy organizmu (hepatotoksyczność paracetamolu, nefrotoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych, kardiotoksyczność leków przeciwdepresyjnych);
• identyfikacja najważniejszych zaburzeń biochemicznych (równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej) występujących w przebiegu zatruć oraz ocena ich znaczenia klinicznego;
• omówienie najczęstszych przyczyn zatruć u dzieci i młodzieży, ze szczególnym uwzględnieniem leków (salicylany i dekstrometorfan) i substancji psychoaktywnych (amfetamina oraz jej pochodne, kannabinoidy, opiaty);
• zdobycie wiedzy na temat wybranych substancji toksycznych obecnych w żywności i przedmiotach codziennego użytku (metale ciężkie – ołów, azotany, bisfenol A).

Do celów szczegółowych szkolenia w zakresie umiejętności należą:

• umiejętność wyboru właściwych badań toksykologicznych w przebiegu podejrzenia zatrucia w oparciu o określony toksydrom;
• analiza podstawowych wyników badań toksykologicznych, uwzględniając ich wartość diagnostyczną i ograniczenia;
• rozpoznawanie objawów uszkodzeń narządowych i układowych wywołanych przez wymienione substancje toksyczne;
• omówienie zatruć wybranymi gazami, rozpuszczalnikami i toksynami naturalnymi, uwzględniając ich mechanizm działania, obraz kliniczny i możliwości diagnostyczne;
• ocena szkodliwości wybranych substancji toksycznych obecnych w żywności i przedmiotach codziennego użytku;
• wyjaśnienie roli toksykologicznej diagnostyki laboratoryjnej w procesie leczenia (umiejętność raportowania wyników badań, zgłaszanie wartości krytycznych oraz wykorzystanie ustandaryzowanego języka wymiany danych – LOINC CODE);
• umiejętność formułowania laboratoryjnej porady diagnostycznej na etapie podejrzenia i potwierdzenia zatrucia.

Do celów szczegółowych szkolenia w zakresie kompetencji społecznych należą:

• wykorzystanie zdobytej wiedzy w praktyce zawodowej do wstępnej oceny zagrożeń toksykologicznych;
• świadomość znaczenia współpracy interdyscyplinarnej pomiędzy medycznym laboratorium diagnostycznym/pracownią toksykologiczną, oddziałem toksykologicznym, szpitalnym oddziałem ratunkowym oraz innymi jednostkami uczestniczącymi w procesie diagnostyczno-terapeutycznym pacjenta zatrutego (rola laboratoryjnej porady diagnostycznej);
• umiejętność przekazywania informacji diagnostycznych, szczególnie w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia pacjenta (komunikacja z pacjentem lub opiekunem/rodzicem w zakresie wyników badań toksykologicznych);
• potrzeba ciągłego aktualizowania wiedzy i doskonalenia zawodowego w obszarze toksykologii klinicznej i diagnostyki laboratoryjnej;
• zdolność pracy pod presją czasu oraz podejmowania odpowiedzialnych działań w przypadkach zatruć wymagających pilnej diagnostyki;
• zrozumienie społecznych konsekwencji zatruć, zwłaszcza w grupach szczególnego ryzyka, takich jak dzieci i młodzież;
• komunikacja w zakresie toksyczności ksenobiotyków obecnych w żywności i przedmiotach codziennego użytku.